AYDINLIK GELECEĞE

Hüseyin ARSLANKÖYLÜ
(Bolkar Dergisinden Alınmıştır)

Arslanköy;ün karanlık sokaklarını hatırlamıyorum.Dedemin anlattığına göre, elektrik yokken gaz lambası, fener ve çıra ile aydınlanırmış köy.Akşamları bir evde toplandıkları zaman ocağa bir çıra atarlar, tasarruflu yansın diye çıranın bir kısmını küle gömerlermiş. O zaman okula gidenler ocakta yanan çıranın etrafını yarım daire şeklinde çevirip yüzükoyun yatarak gece geç saatlere kadar derse çalıştıklarından, uyuyakalıp defterlerinin yandığını görenler de olurmuş. Eve misafir geldiğinde, misafirin yüzü ışık alsın, tanınsın diye ocağın baş köşesine minder atılıp oturtulurmuş.
Sonra fener gelmiş. Fener, hafif rüzgarda sönmediği için bu aydınlatma aracı daha çok ;Çadır Evler;inde kullanılırmış. (Halen fener, Aslanköy;de göçebe hayatı yaşayanlar tarafından kullanılmaktadır.) Gaz lambası fenere göre biraz daha aydınlatırmış. Bu da daha çok kışın evlerde kullanılmaya başlanmış. Sonraları lüks denen bir aydınlatma aracı çıkmış. Bunu ancak hali vakti yerinde olan, gerçekten lüks denebilecek aileler kullanırmış.
İkici Dünya Savaşı yıllarında bir söylenti çıkmış Arslanköy;de. ;Goca Dere’ye bir fabrika kurulacakmış, bu fabrika su ile çalışacakmış, tellerle evlere dağıtılacak, bu teller cam kavanoz gibi şeylere bağlandığında ortalık aydınlanacakmış. Rüzgar-müzgar etki etmeyecek, ateşi hiç sönmeyecekmiş. ;Allah Allah olacak şey değil...Su ile ateş mi yanarmış!...;Ülen bu Hasan Hüseyin Hoca iyi hoca, duası keskindir, yapar mı yapar; emme bir de olursa çocuklarımız çıranın isli şavkından kurtulur, sabaha kadar derslerine çalışırlar.;gibi konuşmalar olurmuş.
Arslanköylüler elektriğin icadını çok önceleri öğrenmişler ama inanmayanlar da vadmış. Hele hele Aslanköy;de hidroelektrik santrali (elektrik fabrikası) kurulacağına hiç inanmak istememişler. Tıpkı bugün insanoğlunun Ay;a ayak bastığına inanmayanların olduğu gibi.
.../...
1940;lı yıllarda Türkiye;nin birçok ili motorlu jenaratörler ile aydınlanırken birçok il de karanlıktaymış.
Arslanköy 1948 yılında elektrik ile tanışmayı başarır. Bu gün Mersin;de Müftü Deresi olarak bilinen derenin kaynağının bulunduğu Arslanköy;ün Tapır mevkiinde hidroelektrik santrali kurulur. Ozaman buna köylüler, elektrik fabrikası adını verirler.
Köyün ileri gelen hatırı sayılır sözü dinlenir kişilerinden Hasan Hüseyin Hoca (Hüseyin Gürbüz), Usta Mehmet (Mehmet Özdemir) ve Durmuş Ali Çavuş (Durmuş Ali Yanık) bir araya gelerek santrali işletmeye açarlar. Yaz aylarında suyun azalmasından dolayı elektrik üretimi az yapılır, bahar ve kış aylarında ise tam üretim yapılır .9 metre yükseklikten saniyede 250 kg. su bırakılarak elde edilen enerji, 50 watlık ampüller ile 40 hane aydınlatırmış. O zamanlar Arslanköy 40 haneden fazla imiş. Elektriği yine hali vakti yerinde olanlar kullanırmış. Gaz lambası ve fener kullanılmaya devam edilmiş. ;Hiç olmassa çıraların isli aydınlığından kurtulunmuş Arslanköy;de.; Artık ihtiyar heyeti elektriğin şavkında toplanıyor, köy odası elektrik ile aydınlanıyormuş. Arslanköy;lüler yavaş yavaş bir ;kutu;dan insanların konuşup türkü bile söyleyeceklerine ve daha sonra da türkü söyleyenlerin bu kutuda gözükeceklerine inanmaya başlamışlar bile...
31 Ekim 1971;de Gözne üzerinden Arslanköy;e ilk şehir ceryanı verilir.
Bu gün Arslanköy;ün bütün evleri, cadde ve sokakları aydınlanıyor. Gündüz bile iki saatlik elektrik kesintisine tahammül edilemiyor. Bağ evleri ve bahçeler de aydınlatılıyor. Camızpınarı, Demirışık, İncekoru, Zekerce, Yedigöz ve Başpınar da ışıl ışıl artık. Hatta uzaktan dağlardaki çoban ateşi sandığımız birçok ışığın, sokak lambası olduğunu farketmemiz ne kadar sevindirici.
Selam olsun 50 yıl önce bu günleri görenlere. Cennet mekanınız olsun; Hasan Hüseyin Hoca, Usta Mehmet, Durmuş Ali Çavuş ve daha niceleri. Selam olsun kendisinden sonrasını ;Aydınlatmak; için çaba gösterenlere.